De Heer is mijn herder, het ontbreekt mij aan niets. Hij laat mij rusten in groene weiden… Welke christen is niet opgegroeid met Psalm 23? Ik in ieder geval wel, en misschien verklaart dat mijn voorkeur voor grote gazons. Voordat ik in Groningen kwam wonen, woonde ik in het Laakkwartier in Den Haag. Daar had ik geen mooie tuin, maar dat had niemand daar, en dus hoefde ik op niemand jaloers te zijn. Toen ik acht jaar geleden neerstreek in de wijk Paddepoel was ik wél jaloers op andermans tuinen, en vooral op de uitgestrekte gazons die sommige hoekhuizen hebben.
Joke Geelhoed-Oosterhuis
Een enkele lezer fronst nu misschien de wenkbrauwen: gazons leveren geen grote bijdrage aan de biodiversiteit. Geen zorgen! In de afgelopen jaren hebben we onze tuin vergroend met veel oog voor de biodiversiteit, zodat we nu insecten, vogels en zelfs zo nu en dan een zoogdier kunnen verwelkomen. Én we hebben een gazon aangelegd. Eerst heel klein, toen wat groter, en toen was de ruimte op. Maar vergroenen is verslavend en de hunkering naar gras is groot. De oplossing was even eenvoudig als doeltreffend: een pad van gras. Niet helemaal natuurlijk, dat zou lastig zijn bij het in en uit de schuur rijden van de fietsen, vooral bij regenachtig weer. Maar het leek heel goed mogelijk om ons pad, dat van het terras langs de schuur naar de tuindeur leidt, voor de helft uit gras te laten bestaan.
Tegeltaxi
Hiertoe bestelden we kunststof graskanttegels, die (bijna) precies even groot waren als de betonnen tegels waaruit het pad bestond. De nieuwe tegels lieten een paar weken op zich wachten, terwijl de Tegeltaxi, waarmee we de oude tegels wilden meegeven, precies op tijd was. En zo zaten we enige tijd helemaal zonder tuinpad. Dit was minder erg dan het van tevoren leek, mogelijk omdat het in die periode uitzonderlijk droog was.
Groen pad
Toch was het een opluchting toen de graskanttegels werden bezorgd, en een paar dagen later de hovenier aantrad om ze te leggen. Dat bleek een fluitje van een cent: de tegels wegen maar een fractie van wat betonnen tegels wegen, en doordat er gaten in zitten zijn ze ook nog eens gemakkelijk te hanteren. We vulden de tegels af met tuinaarde, en een paar dagen later, toen er eindelijk regen in de lucht hing, zaaiden we het gras in. En nu, een paar weken later, is het pad daadwerkelijk groen.
NK Tegelwippen
Met deze ingreep dragen we ook een steentje bij aan het NK Tegelwippen. Dit werd in 2020 voor het eerst georganiseerd, toen als een wedstrijd tussen Amsterdam en Rotterdam – Rotterdam won nipt. In latere jaren mochten ook andere gemeenten meedoen, en dit jaar strijden we zelfs tegen de Belgen. Op de website nk-tegelwippen.nl kan iedereen zich aanmelden en zijn gewipte tegels registreren. Daar zijn ook veel tips en voorbeelden te vinden voor het vergroenen van tuinen. Meerdere gemeenten, waaronder de gemeente Groningen, ondersteunen het project door tegels gratis af te voeren.
Minder hittestress
Het doel is duidelijk: minder bestrating en meer groen, en daardoor minder hittestress, een betere afvoer van regenwater en meer biodiversiteit. De keuze voor deze vorm, een ludieke wedstrijd, is gemaakt om de belerende toon te vermijden. Op de website van creatief bureau Frank Lee, dat het NK organiseert, wordt neerlandica Jeanine Mies geciteerd: Ga niet hautain de verstening van voortuinen veroordelen, maar organiseer een NK Tegelwippen (tegel eruit, plant erin). ‘Tegelwippen’ heeft het tot in de Van Dale geschopt. Maar het échte magneetwoord is hier ‘NK’. “Mensen,” weet Mies, “willen winnen.”
![]() tuinpad oud, foto’s: Joke Geelhoed |
![]() tuinpad nieuw |
We lopen achter
Ja, dat zal best waar zijn. Mensen willen winnen. En dat zou voor ons Groningers aanleiding kunnen zijn om nog maar even flink te gaan tegelwippen, want we staan er dit jaar niet goed voor. Met een TPI (tegels per 1000 inwoners) van 9,44 zitten we ver onder het Nederlandse gemiddelde van 77,67. Om nog maar te zwijgen van Valkenburg aan de Geul, dat met een TPI van 4137,29 glansrijk aan kop gaat. Maar mensen willen ook rusten. Rusten in een groene tuin, dat voelt als een geschenk van God. Ook al heb ik er zelf mijn tegels voor moeten wippen.


