Christian Hulzebos
Op 29 oktober hebben we gestemd voor een nieuwe Tweede Kamer; D66 en de PVV eindigden praktisch even groot, en nu begint het grote formeren – wekenlang elkaar diep in de ogen kijken, samen dineren bij een ‘goede Chinees’ en zeggen dat het ‘inhoudelijk best mogelijk moet zijn’, terwijl niemand nog precies zegt met wie. De camera’s zoeken winnaars en verliezers, maar de komende weken gaan vooral over aftasten, semantische acrobatiek en uitproberen of er genoeg chemie is om samen te gaan. Woorden als ‘bruggen slaan’ en ‘samen aan de slag gaan’ keren waarschijnlijk zo vaak terug dat ze bijna liturgisch klinken.
Bijna elke partij belooft tegenwoordig ‘een veilige samenleving’. Veiligheid was een thema van deze verkiezingen: veilig op straat, op school, in je portemonnee, in je identiteit.
In de kerk gebruiken we hetzelfde woord, maar bedoelen we meestal iets anders. Politieke veiligheid gaat vaak over controle: grenzen dicht, meer camera’s, harder straffen — of juist investeren in onderwijs en bestaanszekerheid, afhankelijk van wie je vraagt. Kerkelijke veiligheid begint niet bij controle, maar bij gezien en gehoord worden. Bij naam. Door ‘we laten jou niet los’ te praktiseren.
Dat is eigenlijk radicaal. Verkiezingstaal verdeelt bijna automatisch in ‘wij’ die gelijk hebben en ‘zij’ die anders denken en het gevaar vormen. Het evangelie schuift daar dwars doorheen en zegt: er is geen mens die buiten de cirkel mag vallen. Niet de wanhopige huurder die het niet meer redt, niet de boze jongen die het land wil ‘terugpakken’, niet de alleenstaande asielzoeker in een sporthal, niet het Kamerlid-in-wording dat stoer doet voor de camera.
De vraag bij de formatie is: ‘Met wie kan een coalitie gevormd worden?’ De vragen in onze wijkgemeentes zijn scherper: ‘Wie laten wij níet vallen als het moeilijk wordt?’ Echte verantwoordelijkheid begint niet in Den Haag. Ze begint waar wij zitten — in de kerk, in de koffieruimte op het werk, aan de keukentafel thuis. Daar hoeven we geen meerderheid te hebben om menselijkheid te laten regeren.
Misschien is dat onze taak, nu de stemmen geteld zijn: niet harder roepen wie er verloren heeft, maar oefenen in het scheppen van veilige ruimte. Voor elkaar. Ook voor wie wij nooit zouden kiezen.
Dat is politiek. En het is ook gewoon evangelie.

