Met twee bezoekers zit ik aan tafel. Arjan heb ik vaker gesproken. De andere man, Luuk, heb ik nog niet eerder gezien. Ik merk wel aan anderen dat ook hij een bekende bezoeker is. Arjan en ik praten een beetje over het weer, de laatste viering, de sfeer in de huiskamer op dat moment. Luuk zegt niets, maar is wel vol aandacht bij het gesprek. Wanneer er een stilte valt, kijkt hij me aan en zegt: ‘Jij bent vast al getrouwd’. Ik voel me wat verlegen worden en moet glimlachen. Nog voordat ik kan bedenken hoe hierop te reageren, deelt Arjan aan Luuk een denkbeeldige tik uit en roept verontwaardigd: ‘Zit niet zo te flirten Luuk, dit is onze straatpastor, dat doe je niet!’
Janita van Bruggen, straatpastor Open Hof
De spontane reactie van Arjan doet me op een vreemde manier goed. Intuïtief laat ik ze mijn trouwring zien. Aanleiding voor Arjan om ook zijn trouwring, die aan een ketting om zijn hals hangt, tevoorschijn te halen. Vol trots en verdriet. In elk gesprek dat ik tot nu toe met hem gehad heb, vertelt hij over het overlijden van zijn vrouw, vijf jaren geleden. Nu vertelt hij het alsof het vorige maand gebeurd is. Haar sterfdatum is in deze periode. Zij betekent zoveel voor hem. Ze blijft altijd in zijn hart. Altijd. Ik kan meevoelen waarom het hem na haar overlijden niet meer lukt om te functioneren. De liefde en de rouw klinken heel diep. Hij verloor zijn baan en zijn huis, waardoor hij drie jaren op straat geleefd heeft. Ik luister… en merk dat zijn verhaal me opnieuw raakt. Ik word warm van de manier waarop hij over zijn vrouw praat. Ik word koud van de wereld waarin hij daarna terecht gekomen is. ‘Ik heb het nu weer wat beter op de rit hoor,’ roept Arjan terwijl hij naar buiten loopt om even wat frisse lucht te halen.
Luuk en ik kijken elkaar aan. Net als ik voor mezelf de conclusie trek dat er waarschijnlijk geen gesprek mogelijk is, laat hij me iets uit een magazine zien. Een advertentiepagina met de tekst: De tiid hâld gjin skoft. Ik kan geen Fries lezen, maar dat geeft volgens Luuk helemaal niets. Het betekent De tijd kent geen pauze. Terwijl hij dit uitlegt, kijkt Luuk er veelbetekenend bij. Ik laat de zin op me inwerken en ben benieuwd wat Luuk hierin aanspreekt, waarom hij het me laat zien. Hij kan er op dat moment weinig woorden aan geven. We zijn stil. Waarna ik hardop mijn eerste gedachten over deze uitdrukking met hem deel. Ze cirkelen rondom het idee dat elke minuut belangrijk is, dat je tijd niet kunt overdoen. Hoewel je dat soms wel zou willen… Luuk reageert met verschillende gezichtsuitdrukkingen, waardoor ik me realiseer dat verbinding niet veel woorden nodig heeft.
Later op weg naar huis komt het beeld van de afstandsbediening in me op. In het echte leven kun je de film niet terug- of doorspoelen of even op pauze zetten. Het gaat erom dat je er nu bij bent… En in dat nu kan er verbinding ontstaan. Met of zonder woorden.

