Hester Mulder
Hoewel geboren op een maandag, ben ik toch wat een zondagskind. De wind waait me vaker in de rug dan in het gezicht. Deed mijn vader vroeger voor het laatste Danoontje een getal onder de tien, dan won ik vaak. Een werkreisje in Kopenhagen met collega’s? Mijn hotelkamer kreeg een upgrade. Zo heb ik vaker het geluk aan mijn zijde, ook in minder materialistische zin.
Afgelopen week waaide de wind in letterlijke zin wél in het gezicht, toen ik al fietsend naar Bedum het zweet op de rug had. Ik baalde een beetje, want niet alleen waaide het flink, het regende ook behoorlijk.
De auto liet ons in de steek, net terug van de garage en de volgende dag er weer heen. Iets met een brandend lampje op het dashboard. Mijn interesse gaat er niet naar uit, maar ik weet wel: rode lampjes op het dashboard zijn geen goed nieuws. Zo kwam het dus dat ik op de fiets een pakketje ophaalde in Bedum.
Thuis deed ik wat droogs aan en keek om me heen. De spullen uit de bijkeuken stonden opgestapeld in de hal. Toen het twee weken geleden heel erg hard regende op zondag, kwam het water in het toilet thuis omhoog door een blokkade in het riool. Dat wat in het riool zat, zat er al een tijdje in en het was geen fraai gezicht. Dan laat ik de geur maar even buiten beschouwing…
Diezelfde bijkeuken hadden we net klaar en opgeknapt, maar zat nu onder de rotzooi. Sinds oktober vorig jaar woon ik met man en kinderen in een ander huis. Een oud huis. En dat is meestentijds een zegen want het is karakteristiek, ruim genoeg en het huis heeft een mooie, groene tuin. Maar niet eerder werd ik zo geconfronteerd met die wind. In letterlijke zin, want wat weidser wonen betekent ook meer woei om het huis.
Ook in figuurlijke zin waait het. Verhuizen is blijkbaar meer dan spullen in dozen stoppen en op de nieuwe locatie uitpakken. Landen op een nieuwe plek heeft tijd nodig. Je thuis voelen heeft tijd nodig. Het huis leren kennen heeft tijd nodig. Thuis is een plek die moet ontstaan. Dat gaat niet zo snel als ik had verwacht.
Een toilet dat overloopt, dan weer verstopt zit, dan weer goed werkt. Het zijn kleine zorgen, dat weet ik ook. Maar het voelt ook een beetje als tegenwind in een situatie waarin je niet hoort te klagen. Die tegenwind zit in het hoofd, en brengt me steeds terug bij een gevoel van vroeger: “doe maar normaal, dan doe je gek genoeg”. Misschien deden we met deze verhuizing wel niet normaal en krijg je dit ervan, tegenslag. Zegt u het maar.
Ik zat inmiddels weer met droge kleren in de keuken en keek naar buiten. Het waaide nog flink, maar het was gestopt met regenen. Gelukkig maar, want ik moest de kinderen ophalen van school. Ik fietste weg en de wind, die waaide weer even in de rug.

